Kısa Öyküler

Bazen Çözüm Zaman İster

Kaçamak öpücükler, evcilik oyunları, okul sıraları, kokulu silgiler… Ne de çabuk geçmişti zaman. Kız mahallenin en zeki oğluna âşıktı bir kere. Uzun boylu, boynu bükük adamın bakışlarındaki derinlik ve hüzün tek kelimeyle etkileyiciydi.

Üç Harfliler

Orta boylu, göbekli, tıknaz adam hekimin karşısına oturduğunda gülümsüyordu. Gayet neşeli bir hali vardı. “Benim hikâyem biraz uzun ve karışık!” diyerek klasik bir açılış yaptı. Klasikti çünkü hemen her hasta aynı açılışı yapardı. Hekimin, önce şimdiki şikâyetlerinizi anlatın demesi nafile bir çaba olacaktı. Cevaben o en baştan anlatmaya koyulmuştu bile.

Sözün Bittiği Yer

Soluk benizli, sessiz kadın muayene odasında hekime en uzak köşeye kıvrılıp oturmayı tercih etmişti. Yanında babası ve annesi vardı. Baba görüşme boyunca içli içli ağlayacaktı. Anne konuşabilecek tek kişiydi anlayacağınız. Dolayısıyla bilgilerin çoğu ondan alınacaktı.

Yolda Kalmak

Uzun siyah saçlarının arasındaki aklar, yüzündeki çizgiler yaşını gizlemesine imkân tanımıyordu. Ana yakınması hemen her sabah çok kötü uyanmaktı. Yakınmanın başlangıç tarihini tam olarak veremiyordu. Ama tetikleyen olayı tahmin ediyordu.

Küçük Bir Destek

Hastayı yatağında görmesi istenmişti. Bunun için büyük bir hastanenin yanık ünitesine gitmesi gerekiyordu. Gitti de… Gördüğü manzara hiç hoş değildi. Ünite adeta dökülüyordu. Duvarlarda su sızıntıları, tavanlarda örümcek ağları daha fazlasını irdelemeye gerek bırakmıyordu. Tek kelimeyle pis bir ortamdı ve bir yanık ünitesi enfeksiyonlara karşı maksimum korunaklı olmak zorundaydı.

Sapla Saman Karışınca

Boynu bükük yaşlı adam onurlu bir duruşla anlatıyordu. Ama gözlerindeki yalvarışı saklayamıyordu. İki çocuğu vardı. Büyük olan erkek, iki yaş küçük olan ise kızdı… Evliydi. Her iki çocuğu da hastaydı. Yine garip şekilde, neredeyse her ikisi de aynı günde hastalanmışlardı.